Blog มีไว้ให้ความคิด

กำลังนั่งอ่านกระดาษหลายๆ แผ่นที่ได้ถูกเย็บติดกันเป็นชุด แล้วก็ยังมีอีกหลายๆ ชุด ซึ่งเป็นเอกสารบางอย่างที่ทำให้ชีวิตของเราเปลี่ยนไป 

ความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ก็เป็นการเลือกที่ตัดสินใจมาลองของแบบที่ตั้งใจหรือไม่ ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เพียงรู้สึกว่า เอาว่ะ .... อยากลองทำดูสิ มันจะเป็นยังไง

ในภาวะตอนนั้น ถึงแม้จะมีความกังวลใจ แต่อีกส่วนหนึ่งของใจ ก็บอกว่า เอาเหอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลองทำให้มันรู้ลึกรู้จริงกันไปเลยดีกว่า ด้วยเพราะมีปัจจัยมากระตุ้น และมาส่องให้เห็นทางที่จุดหมายปลายทาง

จากวันนั้น ก็ทำให้ชีวิตระหว่างการตัดสินใจในครั้งนั้น เป็นเหมือนเป็นภูเขาใหญ่ ที่จะเดินข้ามไปยังไงดี  พราน ผู้ที่เคยทำทางในช่วงแรง ก็มาบอกลายแทงอย่างรวดเร็ว แล้วก็ฝากไว้ว่า ก็ลองไปเดินๆ หาทางเอาเองต่อ แต่ถ้ามีอะไรก็มาถามได้

ตั้งแต่วันนั้น ก็ไปงมโข่ง หาทางอยู่ในป่าใหญ่ ด้วยอุปสรรค และปัญหาที่บางทีรู้สึกว่า จะหาคำตอบยังไง แถมยังมีปัญหาว่า แล้วเรามีปัญหาอะไร ถึงหาทางออกไม่ได้ เออ...มันปนกันมั่วไปหมดเลยดีไหมล่ะ แต่ก็ยังต้องเดินงมโข่งอยู่คนเดียวต่อไป ด้วยแรงใจที่ค่อยๆ หมดไป

ในระหว่างที่หมดแรงใจ แต่ก็ยังคิดต่อว่าอะไรคือปัญหา จนทำให้ได้ลองแก้ปัญหาและก็พบว่า ปัญหาบางปัญหาที่มันซับซ้อนกันนั้น เราเจอแล้วว่ามันคือปัญหาอะไร ที่นี้พอรู้ปัญหา มันก็เริ่มง่ายในการที่จัดการกับมันแล้ว แต่ก็ยังจัดการได้บางส่วน ที่เหลือก็ยังคงค้างคา และต้องหาว่าปัญหาคืออะไรต่อไป 

และแล้ววันหนึ่ง พรานก็กลับมาอีกครั้ง มาบอกว่า เราต้องเร่งหาทางออกอย่างรวดเร็ว ช้าไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว นั่นล่ะ พรานเริ่มกลับมาเติมเชื้อไฟให้แรงใจมันเกิด เพราะกำลังคิดอยู่เหมือนกันว่า จะหยุดหรือจะไปต่อดี 

ทุกวันนี้ก็ติดสินใจเดินต่อ เพราะยังมีอะไรในใจที่่คิดว่าเราต้องทำให้กระดาษที่อยู่ในมือ มันเสร็จสิ้น สมบูรณ์ เพื่อตอบโจทย์ความอยากที่จะทำของตัวเอง แรงขับมันเลยกลับมาอีกครั้ง

และด้วยความอยากที่จะทำ เลยทำให้ชีวิตต้องดำเนินในทางที่เปลี่ยนไปจากความเคยชิน ต้องปรับตัว ต้องเรียนรู้ และต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน 

แต่บทเรียนหนึ่งที่ยังจำในใจ หากไม่พร้อมก็อย่าทำมันเลย เพราะชีวิตที่เปลี่ยนไปนั้น มันไม่คุ้มกับเวลาที่หายไป  

ก่อนหน้านี้ สิ่งที่เราได้มองเห็นด้านหน้า บางทีเราก็ไม่รู้หรอกว่าสิ่งนั้นที่ถูกถ่ายทอดผ่านจินตนาการและความต้องการของคนบางคนเป็นความฝันที่อาจจะมีหนทางที่จะเติบโตในความเป็นจริงได้น้อย

"ความเป็นจริงกับความฝันบางความฝัน" ยังมีปัจจัยที่ห่างกันเยอะ ถึงแม้ปัจจัยในตัวจะมีโอกาสเป็นไปได้สูง แต่ปัจจัยแวดล้อมอาจไม่ส่งผลให้ความเป็นไปได้นั้นเกิดขึ้น

สิ่งที่ต้องทวนหลายๆ รอบ คือ เมื่อเราต้องรับภาพจินตนาการจากความฝันนั้นออกมา การประเมินค่าจากประสบการณ์ที่ด้อยกว่าอาจทำให้เราเกาะฝันที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นจินตนาการไปโดยมองไม่เห็นแสงสว่าง

บางครั้งการหวังน้ำบ่อหน้า อาจจะไม่ใช้เส้นทางที่ดี ที่ควรเลือก  ถ้าในปัจจัยที่ส่งเสริมไม่เอื้ออำนวยนัก หรือยังมองไม่เห็นปัจจัยที่เอื้ออำนวย

มีหลายๆ คำพูดหรือบทความ เขียนเอาไว้ และยังบอกไว้ว่า "การที่ไม่มีฝันก็เหมือนชีวิตมันสิ้นหวัง"

บางครั้งฝันก็ช่วยให้เรามีพลัง แต่ฝันบางฝันก็อาจเป็นฝันที่อยู่ได้แต่ในจินตนาการ

หากจะมีฝันที่อยากให้เป็นจริง ฝันทุกฝันนั้นมีโอกาสจะได้รับพิจารณา แต่ฝันทุกฝันอาจจะไม่สามารถถูกทำให้เป็นจริงได้

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะก้าวเดินหลงไปในทางที่ตัวเองวางไว้

เข้าเลือกเดินตรงทางที่อยากจะลอง อยากจะผ่า

ปรากฏว่าเดินเข้าไปแล้ว กลับหลง หมุนวนกลับไปกลับมา

ถึงเ วลาที่ต้องทบทวนทางเดินทางกำลังเดินวนอยู่

ต้องแ ก้ปมว่า ทำไมถึงเดินหลงอยู่ในทางที่เลือก

เดินไปเท่าไหร่ ทำไม ไม่ถึงปลายทางสักที

ถึงเ วลาแล้วที่ต้องมองหาสิ่งที่ต้องปรับเปลี่ยน

แ ก้ไขสิ่งทีผิดพลาด สร้างสิ่งใหม่ที่กำลังจะเกิดด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่น

จะทำอย่างไ ร คงต้องเริ่มต้นด้วยการวางแผนใหม่อีกครั้ง

บางครั้งก็งงกับความเป็นตัวตน และความต้องการของตัวเอง

บางครั้งก็ไม่เข้าใจว่าตกลงแล้ว ในความคิดของตัวเองต้องการอะไร

บางครั้งก็สับสนจนทำให้ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอะไร

บางครั้งก็เชื่องช้ากับการที่จะพิจารณาลงมือทำอะไรบางอย่าง

บางครั้งก็ขาดแรงจูงใจในการทำอะไรสักอย่าง

บางครั้งก็มัวแต่หลงทางทำให้ทำอะไรไม่ได้ดั่งตั้งใจ

และบางครั้งก็คิดว่าเราคงยังรู้จักตัวเองไม่ดีพอ